سفارش تبلیغ
تبلیغات در پارسی بلاگ

تو نه لایق دریا هستی و نه بیروت!

از روزی که دیدمت راهبه ای گناهکار بودی

آب را ، بدون خیس شدن می خواستی

و دریا را ، بدون غرق شدن

بیهوده سعی میکردم قانعت کنم

 که آن عینک سیاه را از چشمانت برداری

و جوراب های ضخیم و ساعت مچی ات را دربیاوری

و مثل ماهی زیبایی در آب لیز بخوری

 

پ.ن: ماه رمضون اومد، فکرِ اینکه چقد آدمِ بیخود و بی مصرفی هستم و بنده ای بیخودتر برایِ خدا! داره بیچارم میکنه ...

خیلی واضحه که سرگردونم؟


+ تاریخ دوشنبه 96/3/8ساعت 1:52 صبح نویسنده ره گذر | نظر

نمیتوانم نامت را در دهانم

و تو را در درونم پنهان کنم

گل با بوی خود چه میکند؟

گندمزار با خوشه اش؟

طاووس با دُمش؟

چراغ با روغنش؟

با تو سر به کجا بگذارم؟

کجا پنهانت کنم؟؟؟

وقتی مردم تو را در حرکت دستهایم ،

موسیقی صدایم

و توازن گام هایم

می بینند.

 

پ.ن: توضیح و تفسیری و در مجموع کلماتیکه نزار قبانی تو اشعارش بکار برده خبر از عشق و علاقه ی عجیب و غریب و عمیق اش میده! و چه موهبتیه که زبانِ بیانِ عشقتو داشته باشی. الان دیدم یجایی اینطور شرحِ دلدادگی داده : « وقتی گفتم دوستت دارم ، میدانستم شورش کرده ام بر قبیله ام و ناقوس رسوایی ام را به صدا درآورده ام ، میخواستم برانداز سلطه ی مردان باشم تا جنگل های انبوه برویند و آبی دریاها فزونی یابد و کودکان جهان آزاد شوند ، پایان عصر بَربَریت  را میخواستم. وقتی که دوستت داشتم ، میخواستم درهای حرم سراها را بشکنم ، وقتی گفتم دوستت دارم میدانستم الفبایِ تازه ای برای شهرِ بی سوادها اختراع میکنم و به مردم شرابی میبخشم که نمی شناسند. » _خدایش بیامرزاد_


+ تاریخ شنبه 96/2/2ساعت 5:15 عصر نویسنده ره گذر | نظر

آدم وقتی یه حس تکرارنشدنی رو با یکی تجربه میکنه

دیگه نمیتونه اون حس رو با کس دیگه ای تجربه کنه!

بعضی حس ها خاص و ناب هستند ، مثل بعضی آدم ها! 

 

پ.ن: بازم از شیمبورسکا خانوم _خدایش بیامرزاد_ دارم فکر میکنم به این میگن شعر؟ بگیم جملاته تاثیرگذار برازنده تره!


+ تاریخ شنبه 96/2/2ساعت 4:48 عصر نویسنده ره گذر | نظر

دیروز  

وقتی کسی در حضور من

اسم تو را بلند گفت  

طوری شدم  

که انگار گل رُزی از پنجره ی باز  

به اتاق پرت شده باشد

پ.ن: شاعره ی لهستانی که سال چند سال پیش در هشتادوهشت سالگی از دنیا رفته، چهره ی مهربونی داشت وقتی تصویرشو دیدم حس خوبی بهم داد. وقتی حول و حوش بیست سالگی دنیایِ شعرگفتنت جدی بشه اینجوری میشه که نوبل ادبیاتم میگیری مثل این بانو! و اینجوریه که مثل من وقتی راهِ ریاضیات و دنیایِ خشنِ اعدادو انتخاب میکنی و از لطافته ادبیات دور میمونی و در سی سالگی حسرتِ ادبیات و هنر رو میخوری!!! خوش بحاله اوناییکه انتخاباشون با روحیاتشون سازگار بوده، البته جای شکرش باقیه که تو راهی عمرمو گذاشتم که دوستش داشتم وگرنه غصه ی اینم باید میخوردم:-)) ویسلاوا! خوشحال از دنیا رفتی؟ با این شعرت میشه فهمید عاشق بودی. عاشقی با چشمایِ مهربون :-)


+ تاریخ چهارشنبه 96/1/23ساعت 5:10 عصر نویسنده ره گذر | نظر

 

أُحبُّک

ولا اضعُ نقطهً فی آخرِ السطرِ

_دوستت دارم 

و در آخر سطر نقطه ای نمیگذارم

 

پ.ن:عجب شاعری بودن جنابِ نزارقبانی!خدایش بیامرزاد، بیشتر ازش شعر میخوام بخونم.


+ تاریخ دوشنبه 96/1/21ساعت 4:39 عصر نویسنده ره گذر | نظر

از مرگت ناراحت نمیشوم، 

اگر قرار باشد

پیشِ من

که پیش از تو رفتم بیایی.

 

پ.ن: یجورایی اصلا دوست ندارم شعر کپی کنم اینجا ولی چاره ای نیست چون نه شاعرم که بتونم شعر بگم! نه دلم میاد اینجا رو رها کنم! نه میتونم همزمان بنویسم! نه پارسی بلاگ سیستمشو عوض میکنه :/ پس همینجوری مجبورم کپی پیست کنم :-)) اونم چه کپی کردنه سختی !!! قرعه ایندفعه به مرحوم یداللهی افتاد که تو فیدلی اشعارش اومده بود صدره منتخبا! خدارحمتش کنه بالاخره شاعر بودن تنها مزیتش این میتونه باشه خدابیامرزیا الی الابد میشه تقریبا. شاعرم نشدیم :( پس اینهمه حرفای تلمبار شده تو قلبمونو چطوری منتقل کنیم بالاخره؟؟؟ وبلاگ نوشتن که از مد افتاد :-) انگار تو اتاقه خالی نشستم دارم با آینه صحبت میکنم، اینجام که خودم تحریم کردم پس حرفی نمی مونه ... 


+ تاریخ دوشنبه 96/1/21ساعت 1:19 صبح نویسنده ره گذر | نظر

صد فصل بهار آید

و 

بیرون ننهم گام

ترسم که بیایی تو

و 

در خانه نباشم


+ تاریخ یکشنبه 96/1/6ساعت 10:30 عصر نویسنده ره گذر | نظر

او رفت و با خود برد یاد مرا

من مانده ام با بی کسی هایم

خب دست کم، گلدان و عطری هست

قربان دست اطلسی هایم

 

پ.ن: اینجا دور شد برام، همون بلاگفا بنویسم راحتترم. تا بعدنهای دور اینجا بسته س.
فقط شاید شعری گاهی اینجا... 

+ تاریخ جمعه 96/1/4ساعت 5:47 عصر نویسنده ره گذر | نظر